June 01
ตั้งแต่ผ่านเรื่องราวมากมาย แต่ไม่เคยรู้สึกเหมือนเมื่อวานตอนเย็นที่ไม่รู้สาเหตุอันใด
ทำให้ผมหดหู่ จิตตก ได้ขนาดนั้น
เดินลงตึกเพื่อกลับบ้านร่างกายประทะกับลมหนาวที่พัดผ่านมา เหมือนปลุกเอาความว้าเหว่ ความอ้างว้าง และความเหงาที่มันหลับใหลในใจผมมาตลอดระยะเวลาหลายปี ซึ่งสถานการณ์แบบนี้ผมไม่เคยเจอะเจอ
อะไรจะเกิดขึ้นหลังจากผ่านพ้นความรู้สึกแบบนี้ได้
ยากนักที่จะคาดเดา พอเดินผ่านผู้คนออกไปได้และเดินทางถึงห้องพัก ก็พยายามหากิจกรรมที่ไม่ทำให้ใจคิดถึงอารมณ์ช่วงนั้นไป
ทานผลไม้ นั่งดูข่าว อ่านหนังสือ ทำจิตใจสงบ ๆ แต่ก็ไม่สามารถสกัดกั้น
อารมณ์อันแสนหดหู่นั้นได้
ผมไม่สามารถโทรหาคุณแม่ หรือใคร ๆ ได้เลย เพราะกลัวว่าเสียงพูดที่พร่าเครือของผมจะทำเอาปลายสายเป็นกังวลไปด้วย สุดท้ายแล้วน้ำตาแห่งความหดหู่ของผมก็พรั่งพรูออกมาเป็นสาย
ผมไม่ได้โศกเศร้า ผมไม่ได้วิตกกังวล แต่ผมหดหู่ หรือเป็นเพราะว่าสิ่งต่าง
ๆ เหล่านี้มันสั่งสมในใจผมมานาน
โดยไม่ได้รับการปลดปล่อย พอถึงเวลาที่มันควรจะหลุดออกจากจิตใจผม
จิตจึงสั่งให้ร่างกายห้ามต่อต้าน ทัดทาน
“ปลดปล่อยไปเถิดความเศร้าของเจ้า” คงเป็นคำสั่งจากจิตใต้สำนึกของผมเอง หลังจากปล่อยให้จิตใจระบายออกมาได้ ก็ได้พูดคุยกับสิ่งหนึ่งที่ผมกำลังเฝ้าติดตามว่าหลังจากหลุดจากการปลดปล่อยตะกอนอารมณ์ที่คั่งค้างในใจปได้ พร้อมที่จะรับสิ่งใหม่
ในลำดับต่อไปหรือไม่ แต่ก็คงต้องเรียนรู้ และเริ่มต้นใหม่ ชีวิตคงต้องมีการหาตัวต่อของชีวิตต่อไปเรื่อย ๆ
อยู่ที่ว่าเมื่อไหร่ตัวต่อตัวนั้น
เป็นตัวที่เหมาะสม พอดี
และพร้อมจะวางในชีวิตของผมต่อไป…
ผม…จริงแล้วเป็นคนอ่อนไหว
ผม…ไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่ใคร ๆ คิด
ผม…ไม่เคยคิดว่าจะต้องเริ่มกับเรื่องแบบนี้อีก
แต่ผม…ก็ดีใจที่ได้พานพบ
กับคนที่ทำให้ผมได้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
ในโลกของความเป็นจริง
May 09
สมัยตอนเป็นเด็กนักเรียน... จำได้ว่าในวิชาพละศึกษา
คุณครูสั่งให้เราวิ่งรอบสนามกันคนละ 10 รอบ เพื่อจับเวลาของแต่ละคน ..
แถมยังมีรางวัลมาล่อใจอีกด้วยว่า.. ใครเข้าเส้นชัยได้คนแรก.. จะมีคะแนนพิเศษเพิ่มให้
พอเริ่มออกสตาร์ท..
ผมก็สังเกตเห็นเพื่อนหลายคน ..พยายามจะเบียดตัวเอง..ขึ้นมาอยู่แถวหน้าสุด.. เพื่อที่จะได้เปรียบคนอื่นในช่วงออกตัว
แล้วพอครูบอกว่า..วิ่งได้ -เท่านั้นแหละ ..เพื่อนหลายคนของฉัน..ก็วิ่งปรู๊ดปร๊าด ออกไปแบบไม่คิดชีวิต
ส่วนผม -- โน้น วิ่งอยู่หลังสุด
ไม่ได้ช้า..เพราะเหนื่อย ..หรือเพราะวิ่งไม่เก่ง .. แต่ผมกำลังรู้สึกสนุกสนาน..กับการวิ่งจับเวลาซะเหลือเกิน ..
เพราะผมวิ่งไป- คุยไป ..กับเพื่อนซี้รู้ใจ..แบบไม่สนใจเวลา ...ผมสนใจความสนุกสนาน..ระหว่างการวิ่งมากกว่า
บางที..เห็นคนข้างหน้า..ที่วิ่งนำมาหลายรอบ..กำลังชะลอความเร็ว ..เพราะเหนื่อยหอบ .. ก็อดที่จะขอวิ่งแซงหน้าบ้างไม่ได้
หรือบางที..หันไปเห็นเพื่อนที่วิ่งรั้งท้ายตลอด..
ก็จะพยายามวิ่งให้ช้าลง ..รอให้เขาวิ่งทัน..จะได้คุยไปด้วยกันหลายๆ คน….สนุกดี
หรือบางที..รู้สึกไม่อยากแซงคนข้างหน้าขึ้นมาเฉยๆ..
เพราะว่าวิ่งตามหลังเขา.. จะได้แอบนินทาเขาได้.. สนุกไปอีกแบบ
จะทำลายสถิติไหม ..ไม่รู้หรอก..
รู้แต่ว่า..วิ่งช้าๆ-มันไม่เหนื่อยเร็ว ..และขอแค่วิ่งให้ถึงเส้นชัย..ก็พอ
คงคล้ายคล้าย..กับ 'ความรัก' ..กระมังครับ
ทุกคน..มี 'เส้นชัย' ของตัวเอง ..มีสถิติ-ที่ตัวเองพอใจ
แต่..คนที่เข้าเส้นชัยก่อน ..ใช่ว่า..จะคว้า 'ความรักที่ดี' ได้ก่อนเสมอไป ..
และสถิติที่ดี.. ก็ไม่ได้การันตีว่า.. 'ความรัก' จะสมบูรณ์แบบ
ในขณะที่..สังคมทุกวันนี้..ปลูกฝังให้เราวิ่งแซงคนอื่น ๆ เสมอ ..
สอนว่า...อย่าพยายามให้ใครแซงหน้า..
เพราะนั่นหมายถึง.. ทำให้เราพลาดโอกาสดีๆ ในชีวิตไป
แต่..สังคมของ 'ความรัก' ..สอนให้คนรู้จักผ่อนจังหวะก้าว..ให้ช้าลง ..แต่หนักแน่นขึ้น
โลกภายนอก..บอกให้เรารู้ว่า ..
'อย่าวิ่งตามใคร..ถ้าไม่แน่ใจว่า..จะตามเขาได้ทัน เพราะมันเสียแรงเปล่า.. และโง่เหลือเกิน'
แต่.. 'โลกของความรัก' ..
ใครอีกหลายคน...สมัครใจที่จะเป็น 'คนโง่'.. เพื่อวิ่งตาม 'คนที่ตัวเองรัก' ให้ทัน ..ทั้งที่รู้แก่ใจว่า.. 'ไม่มีวันนั้น'
เพื่อนรักคนหนึ่งของผม.. มี 'เส้นชัย' ..ในหัวใจของเธอเอง
คนรักของเธอ..เป็นนักวิ่งฝีเท้าดี ..เพราะตั้งแต่อยู่กันมา ..เขาออกวิ่งก่อนเธอเสมอ ..
ไม่เคยบอกล่วงหน้า.. และไม่เคยชะลอความเร็วลงเลย ..
แต่ความเร็วของเขา..ก็ไม่มากไปกว่า.. 'ความรัก' ที่เธอมี
'ความรัก' ทำให้เธอวิ่งเร็วขึ้น.. ใกล้เขามากขึ้น..
และไม่ยอมปล่อยให้เขาทิ้งระยะ..จนคลาดสายตาเธอ
แต่..เมื่อเกือบที่จะถึงตัวเขา ..เธอก็จะเลือกที่จะ 'วิ่งให้ช้าลง'
..ราวกับว่า..จะวิ่งเหยาะๆ ..ตามเขาไปเรื่อยๆ
เธอแซงหน้าเขาได้ ..แต่เธอไม่ทำ..
แม้แต่จะวิ่งให้ทันเขา-ในแนวเดียวกัน ..เธอก็ทำได้..แต่เธอไม่ทำ
'เหตุผล' ..ที่ฟังดูเหมือนง่ายของเธอ..ทำเอาใจผมถึงกับนิ่งงันไป
'ถ้าวิ่งให้ทันเขา ..หรือแซงหน้าเขาไป ..ฉันก็คงมองไม่เห็นเขาในชีวิตอีก
แต่ถ้าฉันวิ่งตามเขาห่างๆ แบบนี้ ..เท่ากับว่า.. ฉันยังได้เห็นความเป็นไปของเขา ..ยังมีเขาอยู่ในสายตา ..ในชีวิต
แม้ว่า..เขาจะไม่เคยหันหลังกลับมา.. แล้ววิ่งให้ช้าลงเลย..ก็ตาม'
'แล้วทำไม..ไม่เข้าใกล้เขากว่านี้ .. ทำไมต้องเว้นระยะห่างแบบนี้ด้วย.. เธอเป็นคนรักของเขานะ'
คำถามของผม..ทำให้แววตาของเพื่อนรัก..ปรากฏรอยเศร้า แต่ปากยิ้ม
'ฉันกลัวเขารู้ตัว.. แล้ววิ่งหนีฉันไป-ไกลยิ่งกว่านี้ ..ถึงวันนั้น..ฉันอาจเหนื่อยจนหมดแรง..ที่จะวิ่งตามอีกต่อไปแล้ว
ห่างแบบนี้ดีกว่า ..ฉันได้เห็นเขา ..มันอุ่นใจ ..หรือถ้าวันหนึ่ง..เขาล้มลง… ฉันจะได้วิ่งเข้าไปช่วยพยุงได้ทัน
และถ้ามันจะทำให้เขาเห็น 'ความจริงใจ' ของฉัน ..เขาอาจจะชวนฉันวิ่งไปพร้อมกันอีกครั้ง.. ถ้าเขาหายดีแล้ว'
ความรัก..ทำให้คนมีความหวัง..อยู่เสมอ
ในขณะเดียวกัน ..มันก็ทำให้คนบางคน 'โง่งมงาย' เสียเต็มประดา
ถ้าเพื่อน..เลือกที่จะวิ่งออกนอกเส้นทาง.. แล้วไปตั้งต้นใหม่..กับ 'ใครสักคน' ที่เขาพร้อมจะวิ่งไปกับเพื่อน..
ป่านนี้เพื่อนของผม..คงเข้าเส้นชัยไปนานแล้ว
แต่..เพื่อนยังคงเต็มใจ..ที่จะวิ่งตามเขาไปเรื่อยๆ
แม้ว่าบางที..อาจจะไม่มีวันนั้น .. วันที่เพื่อนเข้า.. 'เส้นชัยแห่งความรัก'
เพราะบางที….. 'เส้นชัย' ..อาจไม่มีความหมายต่อคนบางคน..
หากว่า..เขาเข้าเส้นชัย ..แต่ได้ทำ 'หัวใจ' หล่นหายไป..ระหว่างทาง
เมื่อ 'ความสุข' คือ… การโง่ที่จะรักและวิ่งตาม
ในสังคมของความรัก… ผมจึงมองเห็นคนที่ 'วิ่งช้า' และปรารถนาจะเป็น 'ผู้ตาม' ด้วยความเต็มใจอยู่เสมอ
ความรัก ไม่ใช่สิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต แต่ 'ความรัก' เป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตมีค่ามากที่สุด
ตอนนี้..ก็คงจะพอรู้..ถึงความรู้สึกของ 'การวิ่งตาม' ..บ้างแล้วนะ..
อยากเป็น 'คนวิ่งตาม'... โดยที่ไม่รู้จักเหนื่อยบ้าง..เหมือนกันแฮะ
April 29
เคยโง่...........
โง่ที่คิดว่า.....ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น
โง่ที่คิดว่า.....ใครบางคนให้ความสำคัญกับตัวเรามากกว่าคนอื่น
โง่ที่คิดว่า.....คนที่เรารัก เค้าจะรักเราคนเดียว
โง่ที่คิดว่า.....คนที่เราดีใจเมื่ออยู่ใกล้เค้า จะไม่ใช่คนเดียวกันกับคนที่ทำ
ให้เราเสียใจที่สุด
โง่ที่คิดว่า.....เรามีความสำคัญกับใครคนหนึ่งมากจนเค้าขาดเราไม่ได้
โง่ที่คิดว่า.....การโกหกจะไม่เกิดขึ้นระหว่างคู่รักที่รักกันจริงๆ
โง่ที่คิดว่า.....คำหวานจากปากเค้า เค้าพูดเพราะเป็นห่วงเราจริงๆ
โง่ที่คิดว่า.....เวลาที่เราต้องการเค้าที่สุด เค้าจะอยู่กับเราเสมอ
อยากฉลาด...ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า.......ความพยายามบางครั้งมันก้อเป็นแค่ความพยายาม
ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า......อย่าหวังว่าใครจะเห็นเราสำคัญมากไปกว่าตัวเค้าเอง
ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า......คนที่เรารัก....บางทีเค้าก็มีคนที่เค้ารัก
ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า......คนที่เราอยู่ใกล้เค้าแล้วมีความสุขอาจเป็นคนเดียวกันกับคนที่ทำให้เราเสียใจที่สุด
ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า......คำหวานจากปากเค้า
เค้าพูดเพียงเพราะเค้าชอบพูดคำหวานกับใครๆ เสมอ....ก็แค่นั้น
ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า......การโกหกเกิดขึ้นตลอดเวลาไม่ว่าใคร
ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า......คนที่เรารักอาจเป็นคนเดียวกันกับคนที่ไม่เคยรักเรา
ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า......เวลาที่เราต้องการเค้าที่สุดอาจเป็นเวลาเดียวกันกับเวลาที่เค้าหมดรักเราแล้ว
" ฉันยอมโง่ เพื่อจะได้ไม่ต้องเสียเค้าไป
แต่ก้ออยากฉลาดในเวลาเดียวกัน เพื่อจะได้ไม่ต้องเป้นตัวตลกให้เขาหลอก "
April 21
คำว่า “รู้จัก” กับ “เข้าใจ” มันใกล้เคียงกัน แต่ไม่สามารถใช้แทนกันได้ เหมือนอยู่ห่างกันคนละฟากของแม่น้ำ
เหมือนเรารู้จักคน ๆ นึงมานานหลายปี ไม่ได้แปลว่าเราจะเข้าใจคน ๆ นั้นเสมอไป
การที่เรารู้จักใครสักคนหนึ่ง อาจจะวัดได้ด้วยเวลา แต่ความเข้าใจกลับวัดด้วยเวลาไม่ได้ครับ
ผมเคยนึกเสมอว่าผมรู้จักความรักดี เพราะผ่านมันมาแล้วหลายรูปแบบ หลายครั้ง หลายครา
แต่มองย้อนไปแล้ว ผมกลับค้นพบว่า ผมแทบไม่เคยเข้าใจมันเลยด้วยซ้ำ
เพราะที่จริงแล้ว ความรักมันเป็นนามธรรมที่ไม่มีรูปแบบตายตัว จับต้องไม่ได้ มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น
การเข้าใจด้วยการคิดเอาเองว่ามันเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ก็เหมือนเราเอาอากาศไปอัดใส่ลูกโป่ง
แล้วก็บอกว่า ...นี่ไง อากาศมันก็มีรูปร่างอย่างนี้ มีสีแบบนี้ไง
ก็ตลกดีนะครับ ... มีอะไรตั้งหลายสิ่ง หลายอย่างที่พอเราเรียนรู้มากขึ้น ๆ
เราก็กลับพบว่า การเรียนรู้ที่ยิ่งใหญ่มากในชีวิตของเรา ก็คือการที่เรารู้ว่า ที่ผ่านมาเราแทบไม่รู้อะไรเลยนั่นเอง
เรื่อง “ทางสายกลาง” ในพระพุทธศาสนา ท่านผู้รู้บางท่านบอกไว้ว่า อย่ามัวเสียเวลาไปค้นหาว่า ตรงไหนคือ "กลาง"
แต่ให้รู้ทันตรงที่มันไม่กลางไว้บ่อย ๆ นั่นแหละ แล้วจิตมันจะเกิดปัญญาเดินไปบนทางสายกลางเอง
ผมแอบเอามันมาประยุกต์กับความรักได้อย่างนี้ครับ
ถ้าทางสายกลางในการปฏิบัติ คือความพอดี ไม่สุดโต่ง คือหนทางของปัญญา และสันติสุข
ทางสายกลางของความรัก ก็คงจะเป็นความรักที่พอดี ไม่สุดโต่ง คือหนทางการใช้ชีวิตร่วมกันด้วยสติ อย่างเป็นสุข
แค่นี้ก็ฟังดูกิ๊บเก๋ ยูเรการ์ (ยืมศัพท์วัยรุ่นมาใช้ อิอิ) อย่าไปหวังถึงขนาดว่ามันจะไม่มีทุกข์เลยนะ
ยังไง ๆ เสีย “ที่ใดมีรัก ที่นั่นย่อมมีทุกข์” อยู่วันยังค่ำ
เพียงแต่มันมีทุกข์น้อยลง และบางเบากว่าความรักที่สุดขอบ ซ้ายบ้าง ขวาบ้าง ไม่มากก็น้อย
สิ่งที่เรียนรู้จากตรงนี้ ทำให้ผมค้นพบว่า หนทางสายกลางของความรัก ไม่มีอะไรพิสดารมากไปกว่า
ความรักและความปรารถนาดี เท่านั้นแหละ
ถ้าคุณกำลังรู้สึกว่า คุณรักใครสักคนด้วยความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในตัวเขา ตีตราจองเขา
ถึงจะแสดงความปรารถนาดี แต่ก็โกรธเคืองเมื่อเขาไม่ยอมรับ
เคียดแค้น เมื่อเขาไปมอบความรักให้กับคนอื่น ร้องไห้ฟูมฟายเมื่อเขาไม่รักเราตอบ
อันนั้นแปลว่า คุณกำลังสุดโต่งไปข้างใดข้างหนึ่งอยู่ ไม่ใช่ทางสายกลาง
หรือถ้าคุณรักใครสักคน ที่ไม่ควรรัก ด้วยความไม่หวังอะไร แต่ก็ให้ร้ายเบียดเบียนตัวเอง ทำให้ชีวิตของตัวเองตกต่ำลง เป็นทุกข์หนักบักโกรก โศกซ้ำจำทน
อันนั้นแปลว่า คุณกำลังสุดโต่งไปอีกข้างนึงอยู่ ไม่ใช่ทางสายกลางอีก
ถ้าคุณเดินบนทางสายกลางของความรัก คุณจะรู้ว่า..
ความรักที่พอดี คือความสมดุลระหว่างการที่เรา “รักตัวเอง กับผู้อื่น”
ทางสายกลางของความรัก
อยู่บนพื้นฐานของการปรารถนาดีต่อตนเอง และผู้อื่น
ถ้าคุณเดินบนทางสายกลางของความรัก คุณจะรู้ว่า..
ควรรักคนที่ควรรัก ไม่เสียใจกับคนที่ไม่ควรเสียใจ
จริงอยู่ ความเสียใจห้ามไม่ได้
แต่ถ้ายอมรับว่า เสียใจเป็นเรื่องธรรมชาติ
ไม่ซ้ำเติมตัวเอง ยอมรับมันอย่างเข้าใจ
ไม่ดิ้นรนจะหายเสียใจ เพียงแต่รับรู้ และยอมรับไป
มันจะเบาลงๆ และจางหายไปในที่สุด
ถ้าคุณเดินบนทางสายกลางของความรัก คุณจะรู้ว่า..
ถ้าปรารถนาดีกับคนอื่นแล้วเขาไม่พร้อมจะรับ เขาไม่ยินดีจะรับ
ก็อย่าไปพยายามยัดเยียดให้เขาเกิดความลำบากใจ
เก็บความปรารถนาดีนั้นไว้ในใจดีกว่า
ความปรารถนาดีมันจะมีค่า ก็เมื่อคนที่เราให้ เขาอยากได้รับนะครับ
ถ้าคุณเดินบนทางสายกลางของความรัก คุณจะรู้ว่า..
สิ่งที่ดีที่สุดของความรัก คือการได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข มีชีวิตที่ดี
เพราะความสุขของเรา ก็คือการได้เห็นเขามีความสุข
เขาจะเดินจูงมือใคร จะเลือกไปกับใคร จะรักใคร มันคือชีวิตเขา เขามีสิทธิเลือกได้
ก็เหมือนกับที่เราเลือกได้ว่า
เราจะมีชีวิตต่อไปอย่างไรให้ทุกข์น้อยที่สุดเท่าที่จำเป็น หรืออาจจะไม่ทุกข์เลย ถ้าสติปัญญามันถูกเตรียมพร้อมไว้ดีพอ
ถ้าวันหนึ่ง ความสุขของเขา มันจะหมายถึงการเลือกทางเดินชีวิตใหม่ ที่ไม่มีเรา..
มันจะเป็นบทพิสูจน์ที่สำคัญเลยนะ..ว่า ตกลงที่เราพูดปาวๆว่า เรารักเขาๆ น่ะ
แท้ที่จริง.. เรารักตัวเองมากกว่า หรือรักเขามากกว่า ?
If you love someone,
put their name in a circle,
instead of a heart,
because hearts can break,
but circles go on forever.
ถ้าคุณรักใครสักคน
จงเอาเขาไว้รอบตัวคุณแทนที่จะใส่เขาไว้ในใจ
เพราะหัวใจสามารถแตกสลายได้
แต่ถ้าเขาอยู่รอบตัวคุณ เขาจะอยู่กับคุณตลอดไป
Tools 
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
